Nieuwsarchieven:

17 september 2006
Het is inmiddels wel weer tijd voor een update, zeker nu de vaste lezers een beetje beginnen te mopperen. Boaz is op 29 augustus voor onderzoek bij de KNO-arts geweest in het ziekenhuis. We willen namelijk de herfst en winter het komende jaar wat beter doorkomen met Boaz. Hij heeft tenslotte in de zomervakantie ook al twee keer een antibioticakuur gehad voor zijn oorontsteking. Momenteel merken we dat zijn gehoor weer achteruit gaat en hij snuift ook regelmatig weer met zijn neus. De KNO-arts was het met ons eens, dat we de zaak nu beter vóór kunnen zijn en daarom wordt Boaz op 26 september geopereerd. Dan worden zijn keelamandelen weggehaald, die zijn waarschijnlijk de hoofdoorzaak van alle ontstekingen. Daarnaast worden zijn neusamandelen verwijderd en zijn oren worden door geprikt en schoon gezogen. Hopelijk heeft hij dan voorlopig geen nieuwe buisjes nodig.
Op 2 september hadden we in onze straat de traditionele buurtbarbecue. Willy zit in de organisatie en was er dus erg druk mee. Tijdens het neerzetten van de partytenten en dergelijke regende het eventjes licht, maar tijdens de feestelijkheden zelf was het heerlijk droog.
Onze appelboom heeft heel veel vrucht gedragen en van de laatste oogst heeft Willy een overheerlijke appeltaart gebakken. Een leuk en lekker idee: appeltaart uit eigen tuin.
Van 6 t/m 8 augustus ging Ite met zijn groep 8 op schoolkamp naar een recreatieterrein vlak bij het Henschotermeer. De laatste weken van augustus en het begin van september waren qua weer erg nat en meer herfstachtig dan zomer. Maar precies in de kampweek sloeg het weer om en kregen we een mooie nazomer met warmte, zon en droog weer. Dus konden ze tijdens het kamp zwemmen in het Henschotermeer en kanoën op het Valleikanaal. Het was een supergezellig kamp, maar natuurlijk wel vermoeiend.
Ezra wordt verbaal steeds sterker. Hij kletst ons inmiddels de oren van het hoofd, wat wil je ook met Boaz als voorbeeld... Ook allerlei begrippen begint hij goed te begrijpen. Zo zei hij vorige week tegen Willy: "Mama, jij bent groot, hè?" Willy antwoordde: "Ja, en wat ben jij?" Ezra: "Ik ben klein, maar ook groot." 't Is ook een lastig dilemma, als je heel vaak hoort dat je al een grote jongen bent, maar ondertussen ook door hebt dat mama nóg groter is. Ezra maakt steeds langere zinnen en neemt ook onze spreektaal over. Dan zegt hij aan het eind van een mededeling: "Ja toch?" of "Oké dan!" Nadeel van het groter worden (voor ons dan) is, dat hij 's middags niet meer naar bed wil. Maar daardoor is hij 's avonds wel helemaal bek af en dan wordt hij soms erg druk of vervelend. Toen we vorige week op de fiets naar de dierentuin gingen, viel hij onderweg achterop in slaap. De peuterjuf van Ezra is al een tijdje ziek. Elke keer heeft hij dan een andere juf, maar gelukkig heeft hij er helemaal geen moeite mee. Wel merken we, dat Ezra soms wat baldadiger wordt. Hij heeft tenslotte een consequente aanpak nodig. Nog een grappige opmerking van Ezra, toen Willy een opdracht aan Boaz gaf. Ezra ging zich daarmee bemoeien, dus zei Willy: "Hé opaatje, bemoei je er niet mee!" Het antwoord van Ezra: "Opaatje? Ezra is niet dood hoor!" (Zijn oude opa Van de Groep uit Spakenburg is vorige maand overleden...)
Woensdag 13 september (een maand na z'n verjaardag) vierde Boaz het verjaardagsfeestje voor zijn vrienden. Vijf jongens en een meisje kwamen 's middags om het piratenfeest mee te vieren. Met allerlei spelletjes moesten de kinderen bewijzen dat ze echte piraten waren, sterk genoeg voor het hoogtepunt van het feest: een speurtocht naar de piratenschat. Het was prachtig weer en iedereen had het erg naar de zin.

Vrijdagmiddag mocht Boaz zelf naar een feestje van een klasgenoot. Van zaterdag op zondag mocht Boaz bij zijn vriend en buurjongen Thijs logeren. Zondagmorgen ging Boaz met hem mee naar het speelparadijs Oud Valkeveen. Boaz heeft dus de afgelopen dagen allerlei leuke dingen gedaan. Op een avond toen Ite hem naar bed bracht, zei Boaz dat hij gelukkig was. Ite vroeg hem, wat hij daarmee bedoelde. Boaz legde uit, dat hij over alles tevreden en blij was en dat er niets hoefde te veranderen in zijn leven. Ite: "Echt niets?" Boaz: "Nee, niets moet veranderen." Zo zaten ze samen even stil te genieten van echt geluk, totdat Ite zei: "Oké Boaz, nu moet je je bedje in." Boaz reageerde direct: "O, nu weet ik toch wél iets wat veranderen moet...!"