|
Nieuwsarchieven:
|
26 maart 2006
Boaz is maandag naar de schoolarts geweest. Zoals we zelf al wisten: loopt
Boaz cognitief en verbaal voor, maar heeft hij wel problemen met de kleine
en grote motoriek en met de mondmotoriek. Zo heeft hij nog maar net de
juiste pengreep en bijvoorbeeld hinkelen is erg lastig voor Boaz. Daarom is
het verstandig om de kinderfysiotherapeut in te schakelen. Hopelijk is
logopedie dan niet nodig, omdat de motorische oefeningen ook een positief
effect kunnen hebben op zijn spraak. Want sommige letters kan Boaz niet goed
uitspreken, met name de 'r' lukt niet. Vrijdag heeft de huisarts een
verwijsbriefje geschreven voor de fysio.
Woensdag zijn we erg geschrokken, omdat Ezra toen is aangevallen en gebeten door
een hond, een terriër.
Het gebeurde in het winkelcentrum, toen Ezra (toch de grootste dierenvriend
van Amersfoort) het beestje wilde aaien. De hond hapte direct toe en beet
Ezra in zijn linkerwang en lip. Het bloedde nogal en Ezra, Willy en Boaz
waren alle drie flink geschrokken. De winkeleigenaar gaf Ezra als troost
twee mooie knuffelbeesten. Willy is met Ezra naar de dokter geweest, die de
wondjes heeft schoongemaakt en antibiotica voorschreef. Nu ruim een halve
week later zijn er nog wat plekjes op de wang te zien en de huid is nog wat
blauw. Hij heeft er gelukkig geen angst voor honden aan overgehouden.19
maart 2006
|
Maandagochtend is Boaz
eindelijk weer naar zwemles geweest. Dat was voor het eerst sinds hij zo
ziek is geweest. Ite is woensdagochtend naar het ziekenhuis gegaan voor
de uitslag van de echo en de punctie. De bult blijkt goedaardig te zijn,
zoals Ite zelf ook al verwachtte. Toch wordt de bult weggehaald en
daarvoor is het nu wachten op een telefoontje van het ziekenhuis. De
operatie komt hoogstwaarschijnlijk binnen nu en twee maanden.
Zaterdagmiddag besloten we eens bij een grote fietsenzaak te gaan kijken
voor een nieuwe fiets voor Boaz. Hij heeft nu twee fietsen, maar de ene
is te klein (16 inch) en de andere net te groot (24 inch). Bij de
fietsenwinkel vonden we uiteindelijk een mooie nieuwe fiets, compleet
met flitsende verlichting en een verende voorvork. Boaz reed er ook zo
op weg, dus die moest het maar worden. Nu hadden we nog een racefiets in
de schuur hangen van Ite, die al in geen 10 jaar meer echt gebruikt was.
Misschien konden we die inruilen? Daarvoor moesten we die fiets
natuurlijk laten zien. De fietsenmaker gaf er niet zoveel voor, maar
wilde bij inruil op een duurdere fiets best meer geven. Nu wilde het
toeval, dat Ite ook een hele mooie fiets had zien staan... Na enig
onderhandelen kregen we vier keer zoveel terug voor de racefiets bij
inruil op een fiets voor Ite. En zo hadden we ineens nóg een nieuwe
fiets erbij! Maar ja, Ite was ook niet van plan om nu de volle mep te
betalen voor Boaz' nieuwe fiets. Dus daar heeft hij nog een fietshelm en
een bidon bij losgepraat. De fiets van Boaz was inmiddels rijklaar
gemaakt, dus die kon mee, terwijl de racefiets werd achtergelaten.
Volgende week zaterdag mag Ite zijn nieuwe rijwiel ophalen, een
comfortabele Batavus Europe met 24 versnellingen, verende zadelpen en
dito voorvork... |
 |
 |
12 maart 2006
Ite is donderdagmiddag naar het ziekenhuis geweest voor een echo (nee...
niet zwanger hoor!) en een punctie van de bult op zijn rechterbovenarm. Ze
hebben de bult eerst helemaal doorgelicht met de echo, zoekend naar o.a.
bloedvaten. Daarna is de bult verdoofd. Ze pompten er een hele vracht vocht
in, je zag ‘m gewoon omhoogkomen, alsof je een ballon opblaast. Toen de
verdoving werkte, is er een heel klein sneetje gemaakt en daardoor is een
blokje weefsel weggehaald. Alles was met een half uurtje geregeld. Toen
vroeg Ite de verpleegkundige hoe het volgende week zou gaan, want daar had
hij nog helemaal geen informatie over gehad. Dat wist men op de echoafdeling
niet, dus ging Ite naar de afdeling chirurgie. Daar vond men het vreemd, dat
hij helemaal niet op de operatie was voorbereid en ze zochten in de computer
van de chirurg naar de planning. Wat bleek – tot onze teleurstelling - : Ite
wordt woensdag nog helemaal niet geopereerd. Het enige wat er woensdag de
vijftiende gebeurt, is het bespreken van de uitslag van de echo en de
punctie. Daarna wordt afgesproken wanneer er geopereerd wordt.
Boaz heeft deze week zijn nieuwe kamer gekregen: een hoogslaper met groot
bureau daaronder, een lage boekenkast en een grote kledingkast. Alles van
het kwaliteitsmerk
Flexa, uitgevoerd in grenen met whitewash
lak. Het is heel mooi geworden, kijk ook maar naar de foto's. Het handige
is, dat we alle meubelen op een andere manier kunnen indelen, opbouwen,
combineren of uitbreiden: erg flexibel dus.
Ezra is inmiddels al helemaal aan zijn nieuwe kamer gewend. Van de week
betrapte Ite hem tijdens zijn middagslaapje: hij stond op zijn bed langs het
rolgordijn naar buiten te gluren.
(Zie deze foto)
Zondagavond ontdekte Willy bij Boaz zijn tweede grote-mensen-kies: het
nieuwe exemplaar zit rechtsonder. Ite heeft zondag de hele dag thuis in
pyjama rondgelopen. Hij was wat grieperig, maar het dagje thuis deed hem
gelukkig goed.
5 maart
2006
Maandag is Boaz naar het ziekenhuis geweest om bloed te prikken. Hij heeft
alleen maar even "au!" gezegd en verder was hij een echte bikkel. Het
prikdiploma dat hij van de zuster kreeg, heeft hij dan ook echt verdiend.
Dinsdagmiddag zijn we met z'n vieren weer naar het ziekenhuis geweest voor
een gesprek met de kinderarts. Zoals we eigenlijk wel verwachtten, werd Boaz
weer helemaal genezen verklaard. Hij is dan ook de hele week weer naar
school geweest en dat ging prima. Dank zij de sneeuw kon hij ook lekker veel
buiten spelen, ook Ezra genoot daar van. Boaz had vrijdag geluk: op school
was er nogal wat ziekte onder de leerkrachten, waardoor zijn juf voor een
andere groep moest. Daardoor was de klas van Boaz vrij en kon hij dus
heerlijk in de verse sneeuw duiken.
Ezra heeft de hele
week in zijn nieuwe grote bed geslapen. Zaterdagnacht was hij er wel twee
keer uit gevallen. We hebben nu aan de 'gevaarlijke kant' wat dikke
badhanddoeken gelegd onder het matras en sindsdien blijft hij goed in bed
liggen. 's Morgens doet hij zelf het gordijn open en dan zit hij rustig op
zijn knietjes op het bed uit het raam te kijken. Zaterdagochtend gingen we
boodschappen doen en Ezra was klaar voor vertrek. De voordeur zat echter nog
op slot en hij liep steeds maar aan de jas- en broekzakken van Ite te
trekken en mompelde een paar woorden, iets als "Open, teuto hebbe." Willy en
Ite begrepen hem steeds niet, maar Boaz verstond hem meteen: "Hij wil de
sleutel hebben om de deur open te doen." Ite en Willy waren verbaasd, dat
Boaz zijn broertje zo goed kon verstaan, maar Boaz wimpelde alle lof af:
"Het is voor mij niet zo lang geleden, dat ik ook zo praatte. Dus ik weet
het nog wel. Voor jullie is dat natuurlijk al veel langer geleden!"
Vanaf vrijdag zagen we weer een kroepaanval van Ezra aankomen.
Zaterdagochtend vroeg Ite, toen hij hem uit bed haalde: "Je bent een beetje
ziek. Moet je weer steeds zo hoesten?" Ezra antwoordde: "Ja, toeter?" Hij
vroeg dus zelf om een pufje Ventolin. 's Middags heeft Willy die ook maar
gegeven en daar knapte hij goed van op.
Zondag kregen we visite van een gezin uit onze kerk. Daarbij was een meisje,
dat iets jonger is dan Ezra. Blijkbaar zag Ezra wel iets in haar, want op
een gegeven moment ging hij naar haar toe, streelde haar en zei:"Jij lief!"
En even later ging hij naast haar op de grond zitten, aaide het meisje over
haar bolletje met de woorden: "Mooi haar!" Ezra communiceert überhaupt
steeds beter. Als hij Boaz geplaagd heeft, zodat zijn grote broer een beetje
huilt, krijgt hij ook last van schuldgevoelens en spijt. Dan gaat hij steeds
naar Boaz toe, aait hem of geeft hem een kusje en zegt wel een paar keer
'sorry'. Ook loopt hij naar ons en zegt: "Arme Boaz..." Hij probeert het
echt weer goed te maken en dat is toch wel erg lief. |
