's
Avonds brachten we nog een bezoekje aan opa en oma Van de Groep in
Spakenburg. Nu is Ezra dol op opa en oma Van de Groep in Ermelo en hij
dacht, dat we daar naar toe gingen. In de auto zat hij al steeds enthousiast
te praten over opa en oma. Toen we echter de kamer van oude opa en oma
binnenstapten, bleef hij geschrokken staan en zei: "Nee?" Dit was duidelijk
de verkeerde opa en oma. Maar gelukkig had oma chocolade eitjes op tafel
staan, dus voelde hij zich al snel toch helemaal thuis. Donderdag waren
nichtjes Judith en Lydia een dagje bij ons, dat was erg gezellig. Het was
voor onze familie ook een feestdag, want oma Tempelman is maar liefst 100
jaar oud geworden! Vrijdagochtend is Ite naar het ziekenhuis geweest voor
onderzoek aan de bult op zijn bovenarm. De chirurg wil op donderdag 9 maart
een echo maken en een punctie doen. Vervolgens wordt Ite op woensdag 15
maart geopereerd, dit moet vanwege de grootte van de bult onder volledige
narcose. De chirurg verwacht dat het een goedaardige bult is, maar de
punctie en de echo moeten daar zekerheid over geven. Zaterdagochtend kwamen
drie mensen kijken naar aanleiding van de advertentie op marktplaats.nl. Ze
hebben de babykamer gekocht en direct meegenomen. We hadden dus ineens een
lege kamer en een heleboel dozen en stapels kleren. Ezra kwam binnen op zijn
lege kamertje en daar stond hij met zijn handpalmpjes naar boven te kijken...
"Oh nee, waar bed? Waar Ezra slapen? Waar Ezra lezen? Waar Ezra zingen? Waar tukkie doen? Oh nee! Bed zoeken!! Bèhed, ben je?" Willy nam hem bij de hand
en bracht hem naar de kamer van Boaz: "Kom maar Ezra, dan gaat mama je
nieuwe bed laten zien. Kijk, hier mag je slapen. In het Bob de Bouwerbed."
Ezra begon helemaal te stralen en riep blij: "Jaaaaaaa! Bed vonden
(gevonden). Ezra bed slapen!" We hebben de jongens
dus maar meteen van kamer laten verwisselen. Ezra slaapt nu in de 'Bob-de-Bouwer-kamer'
en Boaz ligt op de vloer van de oude babykamer. 't Is momenteel een beetje
een rommeltje op de 1e etage, maar dat zal als de nieuwe kamer van Boaz er
is wel snel opgeknapt zijn. Zaterdagmiddag zijn we nog bij opa en oma Van de
Groep in Ermelo geweest, juist ja: de goede (in Ezra's ogen dan...) Zondag
was een normale zondag, de laatste van deze vakantie. Maandag begint het
'gewone' leven weer.
12 februari 2006
Deze week stond in het teken van een onverwachte ziekenhuisopname van Boaz.
De afgelopen tijd (sinds december 2005) was Boaz al regelmatig ziek:
hoesten, overgeven, lusteloos, hoge koorts. Met vallen en opstaan ging het
wel steeds, maar echt fit was hij niet. Halverwege januari heeft hij een
Broxilkuur van een week gehad en dat scheen te helpen. Alhoewel, de tweede
dag nadat de kuur was afgelopen had hij alweer flinke koorts. Afgelopen
maandagmiddag ging het ineens heel snel verkeerd. Hij kon nauwelijks meer
lopen, had veel pijn in zijn hoofd, buik en borst, hoestte continu met veel
slijm,had hoge koorts en ademde oppervlakkig. ’s Avonds verslechterde zijn situatie nog meer en
rond 22.20 uur besloten we de huisartsenpost bij het ziekenhuis te bellen.
We mochten direct komen. De dienstdoende huisarts onderzocht hem en maakte
zich nogal zorgen. Ze dacht o.a. aan een doorgebroken blinde darm, hoewel
wij meer aan longontsteking dachten. Maar Boaz’ buik was keihard en zeer
pijnlijk, dus het zou kunnen… De huisarts stuurde ons direct door naar de
spoedeisende hulp van de Lichtenberg. Daar hebben Boaz en Ite vanaf 23 uur
tot 3 uur ’s nachts doorgebracht, met ondertussen allerlei onderzoeken om
uit te vinden wat Boaz mankeerde. De chirurg vertrouwde het niet en durfde
het niet aan om te opereren, want hij was bang dat Boaz dat niet kon hebben
door zijn slechte conditie. Zijn ademhaling was erg oppervlakkig en zijn
hartslag veel te hoog. Eerst werd er bloed afgenomen voor onderzoek en
daarna zijn er röntgenfoto’s gemaakt van de longen. Daaruit bleek niet
direct dat hij een longontsteking had. Vervolgens is Boaz door een radiologe
onderzocht met allerlei buikecho’s. Uit dit alles kwam nog geen duidelijk beeld
boven. De twijfel aan een blinde darm ontsteking bleef, daarom besloten de
radiologe en de chirurg tot een ct-scan. Uiteindelijk bleek rond 3 uur dus,
dat het geen blinde darm ontsteking kon zijn. Wat het dan wel was, kon men
op dat moment niet verder bedenken, waarschijnlijk dus toch iets met de
longen.
Ze hebben toen gebeld met de afdeling ‘acute zorg’ van de
kinderafdeling in ziekenhuis Elisabeth. Midden in de nacht reed Ite met een
doodziek ventje naar het andere ziekenhuis. Daar werd Boaz direct aan de
hartmonitor en de beademing gelegd. Zijn hartslag was extreem hoog en de zuurstofsaturatie was veel te laag. Verder had hij nog steeds hoofdpijn en
buikpijn en last van het hoesten. Na ongeveer een uur was Boaz ietwat
gestabiliseerd en verhuisden we naar een aparte kamer, waar Ite op een bed
bij hem kon blijven liggen. Het was tenslotte midden in de nacht. Daar viel
Boaz al snel in slaap, maar Ite kon niet slapen vanwege alle piepjes,
bliepjes, binnenrennende verpleegsters en de alarmen van de monitors. Boaz
kreeg nog diezelfde nacht een antibiotica op zeer smalle basis. De
kinderarts had namelijk via de telefoon informatie gekregen vanuit de
Lichtenberg, terwijl Ite met Boaz naar het Elisabeth op weg was. Ze had
daarbij een helder idee gekregen, wat het zou kunnen zijn – ook gezien het
feit dat Boaz niet of nauwelijks had gereageerd op de Broxilkuur. Ze besloot
te gokken om antibiotica toe te dienen tegen één specifiek micro-organisme.
Want bloed op kweek zetten zou te lang duren. Nu was het raak óf helemaal
mis. Het bleek precies raak te zijn! Het herstel begon, eerst rustig en
daarna steeds sneller. Dinsdagochtend ging Ite naar huis om uit te rusten en
is Willy naar het ziekenhuis gegaan. Ezra logeerde bij opa en oma Van de
Groep in Ermelo. De hele dinsdag lag Boaz nog aan de zuurstof.
Hij at een
klein beetje, meer uit angst om dat hij anders aan het infuus moest. Ook
kwamen de Cliniclowns nog langs, maar hij reageerde een beetje apatisch.
(zie deze foto) ’s
Avonds hebben ze even geprobeerd hem van de zuurstof af te halen, maar dat
kon toch nog niet. De nacht van dinsdag op woensdag sliep Willy gewoon
thuis, terwijl Boaz dus in het ziekenhuis achterbleef. Hij at redelijk en
sliep heel erg goed en ook het ontbijt ging er redelijk in. Toen ze nogmaals
probeerden of hij zonder zuurstof kon, ging het wél goed. En rond 11.00 uur
werd Boaz al ontslagen uit het ziekenhuis. Zo snel als hij achteruit ging,
zo snel herstelde hij ook weer! Heel wonderlijk. Nu blijft hij voorlopig
thuis om verder aan te sterken. Dinsdag 28 februari moet hij voor controle
weer naar de kinderarts in het ziekenhuis. Voor de geïnteresseerden, wat
Boaz had heet een ‘atypische pneumonie’, dus een bijzondere vorm van
longontsteking. De ontstekingen zaten in beide longen, rechts meer dan
links. Qua medicijnen krijgt Boaz nu ontstekingsremmende pijnstillers. Op 27
februari moet Boaz bloedprikken en op 28 februari terug naar de kinderarts.
Zij gaat hem dan goed nakijken, zeker gezien zijn kwakkelende
voorgeschiedenis.
Een heel gedoe dus en dat terwijl de week juist zo goed was begonnen voor
Boaz. Hij heeft maandagochtend namelijk zijn tweede schubje bij zwemles
gehaald. Dat is best knap, omdat hij toch zeven weken lang wegens ziekte
geen les heeft kunnen volgen.
Dinsdagochtend is Ite ook nog even bij de huisarts langs geweest om te laten
kijken naar de bult op zijn arm. Zoals verwacht is hij doorverwezen naar de
poliklinisch chirurg voor verder onderzoek. Binnenkort maar eens een
afspraak maken dus. Toen Ite vrijdagochtend naar school reed, werd hij
overigens door de politie aangehouden op de polderweg van Amersfoort naar
Soest. Deze route is 's morgens afgesloten vanuit Soest en 's middags juist
vanuit Amersfoort. Maar de agent beweerde, dat Ite in overtreding was: je
mocht 's morgens niet vanuit Amersfoort naar Soest over deze weg. Ite was
heel verbaasd en vroeg zich even af of het wellicht 1 april was... Omdat de
agent voet bij stuk hield, stelde Ite hem voor om dan maar samen even naar
het verkeersbord te kijken. En ja hoor, niet Ite was fout, maar de agent had
het bij het verkeerde eind! De agent stapte zonder verder iets te zeggen in
de politie-auto, zwaaide met zijn arm als teken dat Ite mocht doorrijden en
vertrok. Bizar! Je zou haast denken dat het een nepagent was...
Boaz weet overigens nog steeds niet goed, wat het verschil is tussen een
jongen en een meisje. Volgens hem kun je dat zien aan het strikje? "Maar," vroeg Ite
hem, "als een kindje
geboren wordt, dan heeft die toch nog geen strikje? Hoe kun je het dan
weten?" Boaz dacht even na en zei toen: "Nou, dat vertelt de dokter je dan
toch gewoon!" Ite: "Maar hoe weet die het dan?" Boaz antwoordde:
"Makkie! Die kan het natuurlijk horen aan het huilen: als de baby hoog
huilt, is het een meisje; en als die laag huilt een jongen..."
We sluiten dit lange weekverslag af met een lach. Willy heeft op internet
een nieuw verslavend spelletje ontdekt. Donderdagavond wilde Ite graag naar
bed, maar Willy kon maar geen afscheid nemen van de computer en het
spannende spel. Geruststellend zei ze tegen Ite: "Ga maar vast naar boven.
Als ik dood ben, dan stop ik..."
5 februari 2006
Ezra is begin deze week een hele ochtend alleen (dus zonder Willy) bij Mats
en Jet wezen spelen. Mats en Jet zijn tweelingen en een week jonger dan
Ezra. 's Avonds vroeg Willy: "Ezra, wat heb jij bij Mats en Jet gedaan?" En
zowaar begon hij te vertellen, hier woordelijk weergeven: "Scoop spelen.
Muck spelen. Jet slaan! Naar gang... zitten. Marjon. Niet leuk! Jet ook
slaan. Ook zitten..." Vrij vertaald: "Ik heb met Scoop en Muck gespeeld (Bob-de-Bouwer-speelgoed).
En ik heb Jet geslagen! Toen moest ik naar de gang en daar zitten van Marjon.
Dat was niet leuk! Jet heeft ook geslagen. Zij moest voor straf ook zitten."
Bij navraag bleek het exact zo te kloppen!
Maandag ging Boaz eindelijk weer naar school. Maar Willy was nog niet thuis,
of het ging al weer mis. Rond 8.50 uur belde de juf en ze had al een paar
keer eerder gebeld. Boaz had in de kring alles er weer onder gespuugd... Dus
is Willy hem maar weer gaan halen. Vanaf woensdag is Boaz weer naar school
gegaan en dat is verder gelukkig zonder incidenten verlopen.
Vrijdag had Ite een ADV-dag. Eerst lekker uitslapen, daarna de hele dag wat
geklust in huis en gewinkeld. Eerst was het de bedoeling om ook even langs
de huisarts te gaan vanwege een ontstoken oog, maar donderdag kon de
assistente telefonisch de kwaal diagnosticeren. Het recept voor de zalf was
diezelfde middag klaar. Nu moet Ite vier keer per dag een beetje zalf op
zijn oog doen. Het lijkt inmiddels aardig te helpen. Dinsdag gaat hij wel
naar de huisarts, om naar de bult op zijn rechterbovenarm te laten kijken.
Enkele jaren geleden was die bult ook al eens in het Erasmusziekenhuis
(Rotterdam) onderzocht, maar toen kwam er weinig zinnigs uit het onderzoek.
Nu is de bult wel een stuk groter geworden, dus maar eens kijken of ze er in
Amersfoort wat meer van kunnen zeggen.
Zaterdagmiddag en -avond kwamen (o)pa en (o)ma Van de Groep op visite. Ze
bleven eten (Willy had een heerlijke uitgebreide rijsttafel gemaakt) en de
hele avond hebben we spelletjes gedaan. Het was enorm gezellig. Ezra wordt
tegenwoordig elke dag op het potje gezet en hij stelde ons niet teleur:
terwijl oma er bij stond, plaste Ezra het potje vol. Hij had nog nooit
zoveel geplast. En zondagavond deponeerde hij voor het eerst een grote
boodschap in de po. Een beetje verbaasd keek hij naar de drie trotse
familieleden Ite, Willy en Boaz, die zijn prestatie bejubelden alsof hij een
Olympische medaille had gewonnen.
