Nieuwsarchieven:

26 december 2004
Dinsdag 21 december zijn we met Boaz voor controle naar de KNO-arts geweest in het ziekenhuis. Onze vermoedens klopten: het gehoor van Boaz is nog steeds niet in orde. Daarom krijgt hij op 18 januari a.s. buisjes in zijn oren. Boaz vindt het allemaal geen enkel probleem; als zijn oren het maar weer goed gaan doen, dan is hij tevreden. De gehoorproblemen zorgden wel voor een grappige verdraaiing in de tekst van een kerstliedje dat hij op school geleerd heeft. In plaats van "we zijn naar Bethlehem geweest, nu is het ook voor ons groot feest," zong Boaz: "We zijn naar bed met hem geweest, nu is het ook voor ons groot feest..."
Boaz werd donderdag ziek, hij kreeg hoge koorts - rond de 40 graden. Daarom kon hij op de laatste schooldag voor de kerstvakantie helaas niet naar school. Gelukkig kwam juf Roos 's middags bij hem op visite. Boaz was er helemaal van 'in de gloria', al viel hij zelfs tijdens het bezoek af en toe in slaap op de bank. Zaterdagmiddag is hij - ondanks de koorts - toch naar het kinderkerstfeest in onze kerk geweest. Hij moest namelijk een gedichtje opzeggen. Maar voordat hij zijn tekst opzei, stak hij eerst nog een heel verhaal af. (Geef Boaz dus geen microfoon in handen, want dan komt de showmaster en presentator in hem boven...) Hij vertelde dat hij een versje ging opzeggen, zónder dat de juf hem moest helpen met het papiertje. Uiteindelijk kwam het versje er keurig uit, compleet met bijpassende gebaren.
Onze kerstboom is overigens nog helemaal heel, er is werkelijk nog geen bal gesneuveld. En dat met een superondeugende peuter als Ezra! Maar hij raakt de boom niet aan. Soms wil hij het wel even proberen, maar dan blijft hij hoofdschuddend voor de boom staan met een uitgestoken vingertje. Heel grappig: dat hoofdschudden doet hij heel vaak als hij van plan is iets stouts te gaan doen en je kijkt dan toevallig in zijn richting.

Het is wel leuk om te merken, dat hij ook steeds meer verbaal gaat communiceren. Hij zei van de week voor het eerst zijn eigen naam helemaal goed en na het bidden zei hij opeens een perfect 'amen'. Een ander nieuw woord is 'prap', dat betekent 'trap'. Overigens neemt hij onze enthousiaste reacties op nieuwe woorden met een arrogante blik in ontvangst en weigert vervolgens om het woord nog een keer te zeggen. Ezras eigen wil blijkt ook uit het feit, dat hij persé zelf zijn vork en lepel vast wil houden bij het eten. Het wordt dan wel een zootje, maar toch staan we er versteld van hoeveel hij naar binnen weet te werken. Zo hebben we hem niet gehoord bij de kerstmaaltijd, hij zat heerlijk te smikkelen en genoot van al het lekkers. Zondag kwamen Arie, Mies, Lilian, Erik, Coosje en (o)ma Pijp bij ons om kerst te vieren (en alvast een klein beetje de verjaardag van Willy). Ezra werd vanaf zondag wel steeds meer verkouden en kreeg ook lichte koorts. Verder heeft hij sinds deze week zijn 10e tandje (naast de vier kiezen): de hoektand linksonder.
Tenslotte nog een leuke van Boaz: we vroegen hem, wie er in huis nu echt de baas is. Hij wees Ite en Willy tegelijk aan. "Maar wie is dan de allerechtste baas?" vroeg Willy. Boaz dacht even na en zei toen: "Papa, want die heeft het minste haar!" Heel logisch, ja...!

19 december 2004
Boaz verstaat de laatste tijd weer steeds minder. Ook z'n keelamandelen zijn erg groot. Dinsdag 21 december gaan we voor controle naar het ziekenhuis, dus we zijn benieuwd...  Ezra had ook een aantal slechte nachten (en wij dus ook), waarschijnlijk is het de nasleep geweest van de BMR-prik.
Sinds deze week dragen Ite en Willy een oranje armbandje met de tekst "respect2all". Iedereen die het bandje draagt maakt een persoonlijk statement voor tolerantie en wederzijds respect. Toen we bij Albert Heijn boodschappen deden, zag Boaz deze bandjes liggen in een kinderformaat. Hij wilde die dolgraag hebben, maar dan moet je natuurlijk wel weten waar zo'n bandje voor staat. En dat wist Boaz ons haarfijn te vertellen: "Dat je niet mag vechten en schelden en ruziemaken, maar dat je aardig moet zijn voor elkaar." We hebben er dus maar één voor hem gekocht. Trots liep hij de hele avond met zijn arm vooruit, zodat iedereen het kon zien. Thuis trok Ezra aan de haren van Boaz en Boaz liet direct het armbandje aan zijn broertje zien: "Je mag niet pesten, Ezra! Kijk maar naar mijn armbandje." Zondagavond was het bandje ineens weg. Boaz heel treurig: "Nou kan ik het niet meer laten zien! Dan moet ik maar gewoon zéggen: respect!" Gelukkig vonden we zijn bandje snel weer terug.
Aan tafel ging het gesprek over Maria die het kindje Jezus kreeg. Boaz snapte iets niet: de Here Jezus stopt toch kinderen in de buik van een moeder? Maar hoe kon Hij dan zichzelf in de buik van Maria stoppen...? Ite legde uit, dat de Here Jezus geen kindjes in moederbuiken stopt. Tijd dus voor seksuele voorlichting op kleuterniveau. Ite vertelde dat een mama allemaal eitjes in haar buik heeft en een papa allemaal zaadjes in zijn ballen. Boaz was vol aandacht en vond het een grappig idee. Ite vertelde verder dat papa en mama gingen knuffelen en dat het zaadje van de papa naar het eitje in mama's buik ging. (Boaz vroeg gelukkig niet verder...) En toen zei Ite: 'Dan vraagt het zaadje aan dat eitje: zullen we samen verder gaan? En dan zorgt de Here God ervoor dat het een kindje wordt. Bijzonder hè?" Boaz is even stil en zegt dan: "Ja, heel bijzonder dat een zaadje kan praten. Dat wist ik niet!"

12 december 2004